Ads Top

Τα άνθη του καλού και του κακού

Του Καθηγητή Γ.Ζουγανέλη

Δεν ξέρω αν ο Baudelaire κατάλαβε ποτέ ότι το καλό και το κακό ήταν το ίδιο πράγμα, αφού το καλό για τον ένα είναι κακό για τον άλλο είτε αυτός είναι ένας είτε είναι πολλοί. Το σωστό και αυτό δεν μπορεί να είναι λάθος ακόμη και για τον ένα, σε άλλη περίπτωση διαφαίνεται μια κρυμμένη μεγαλύτερη αρχή με βάση την ευγονική πάνω απο κάθε αρχή της ηθικής ή νόμο δικαίου, που διαγράφει όσα αφορούν την ισότητα και την ελευθερία, κάτι που απο αφαιρεί απο τη συνήθη ορολογία την ανάγκη τις συζήτησης για αμαρτία και αρετή ενώ δίνει μια άλλη όψη στα λεγόμενα περί μιάς και μόνο «τελικής κρίσης», που τελικά είναι συνεχής και επαναλαμβανόμενη σαν μια φυλακή χωρίς διέξοδο, σαν μια καταδίκη. Είναι αλήθεια όμως αυτό ή ψέμμα;

Ο άνθρωπος έχει περιορισμένες δυνατότητες και στο χώρο και στο χρόνο. Συνεπώς οι αποφάσεις και η πρακτική του πάντα  θα περιορίζονται σε ένα παράθυρο το χωροχρόνου, που δεν είναι κοινός για όλους, κάτι που αξιωματικά δεν μπορεί να κάνει κανένα ίσο πρός τον διπλανό του ούτε πραγματικά ελεύθερο. Ελευθερία και ισότητα δεν θα μπορούσαν να συνυπάρχουν. Είναι αλήθεια όμως αυτό ή ψέμμα;

Η διαγραφή των αντιθέσεων και η έλξη μεταξύ των ανθρώπων γενικότερα με την έννοια της αγάπης, της επικοινωνίας και της κοινής πρακτικής ίσως να παράγει έναν μονοπολικό άνθρωπο με τα χαρακτηριστικά όλων των άλλων που θα είναι σαν τα άστρα στον ουρανό, όλα σε ένα. Τότε όμως δεν θα έχει νόημα ούτε η ελευθερία ούτε η ισότητα. Ο θάνατος θα έχει αντικαταστήσει τη ζωή, αφού η δράση δεν θα είναι απαραίτητη. Είναι αλήθεια όμως αυτό ή ψέμμα;

Υπάρχουν άπειρες γλώσσες επικοινωνίας. Το θέμα δεν είναι όμως πόσες ακούτε αλλά πόσες μιλάτε.
Εικόνες θέματος από Jason Morrow. Από το Blogger.